Selecteer een pagina

Hier zat een zelfverzekerd team. Dat net een kas bijeen had verzameld door tientallen mensen in te schakelen. Sterker, een veel luxere kas dan ze vooraf hadden verwacht, met zonwering, ventilatie, een gieter én gratis zaden voor een jaar lang groente en fruit.

Het team evalueerde een subsidietraject van de gemeente voor een psychiatrisch centrum in Andijk. Nog steeds word ik gelukkig als ik het gevoel terughaal dat ik tijdens het gesprek kreeg.

Hoe anders was dat een paar maanden eerder. Toen zaten dezelfde mensen bij de gemeente aan tafel en had een ambtenaar de mededeling dat de gemeente een nieuw intakeproces had en dat ze slechts een kleine bijdrage zouden krijgen.

In dit nieuwe proces had ik geadviseerd om de intake op drie punten aan te passen en crowdfunding in te voeren voor co-financiering. Dit raakt de ASV niet, maar biedt wel enorm veel meerwaarde voor organisaties. Ten eerste scheelt het de gemeente overbodige controlestappen. Als donateurs een project vertrouwen, moet het project subsidiabel zijn. Zo controleert een ambtenaar alleen nog maar of een project voldoet aan toetsingscriteria. Ten tweede, zou er maar één formulier moeten zijn, die geldt voor meerdere aanvragen. Dit scheelt het verenigingen en stichtingen tijd, omdat één intake zowel geldt bij gemeente als bij fondsen van Rabobank en Univé. Hierover waren al afspraken gemaakt. Tot slot werd ingevoerd dat echte klantwaarde bestaat uit waardering voor het (vrijwilligers)werk, dus dat contact persoonlijker en met inwoners moest zijn. Een beschikking van duizend euro heeft minder emotionele waarde dan een buurtbewoner die zegt dat je zulk goed werk doet en je een tientje geeft. Voor iedereen winst dus. Al werd dat idee niet gedeeld in het kennismakingsgesprek.

De mededeling dat dit project cofinanciering voortaan maar met crowdfunding moest regelen, werd sceptisch ontvangen: ‘Wie zit er nu in dit dorp te wachten op een stel psychiatrische patiënten die aan de deur komen met potjes jam? Wij veroorzaken vooral overlast.’ Een begrijpelijke reactie en ik voelde me die botte boer, die een bezuiniging aankondigde door het probleem maar over de schutting te gooien. Ook al wist ik beter: crowdfunding had eerder al veel meer opgeleverd dan verwacht, waarom zou het hier niet helpen?

Voorzichtig bood ik de gemeente en dit project een workshop campagnevoeren met crowdfunding aan met de mededeling dat ze dan van een andere zorginstelling konden horen hoe zij het hadden opgepakt. Wellicht zou het helpen? De medewerkers van het centrum gingen akkoord. Vooral omdat ze niet veel keus hadden. Twee weken later leerde onze crowdfundingtrainer (communitymanager) hun hoe zij een campagne op konden zetten. Nog een week later ging het project online en was het afwachten hoe de wereld zou reageren.

De eerste paar dagen leek er weinig te gebeuren… Maar toen ineens gebeurde na een week iets onverwachts. Het campagneteam was het dorp ingegaan om jampotten te verkopen met eigengemaakte jam en dat bleek uiterst succesvol. Zo succesvol dat binnen twaalf dagen het doelbedrag op de teller stond. Zo snel was nog nooit een campagne voltooid! Het was gelukt om 26,5% meer op te halen dan gepland. En de bijdrage van de gemeente was gehalveerd ten opzichte van de subsidies die de gemeente voorheen gedaan zou hebben.

Nog enigszins schuldig over mijn harde opstelling en de geringe bijdrage vroeg ik hen of het vervelend was dat ze nu zelf zoveel werk moesten doen om het geld bijeen te halen. Het antwoord was nuchter, zoals West-Friezen dat kunnen: ‘Nee hoor, niemand is ooit slechter geworden van werken. En weet je wat nu het mooiste is? Wij hoeven bijna geen formulieren meer in te vullen, we hebben een veel beter contact met de buren, weten dat we veel waardering krijgen en hebben een veel mooiere kas dan we met onze bescheiden aanvraag van plan waren. We zijn juist dankbaar dat het zo gegaan is’. Enigszins opgelucht vroeg ik ze of ze het dus nog een keer zouden doen voor een ander project. Dit werd resoluut beantwoord met: ‘Natuurlijk! We hebben zelfs al ideeën.’

Binnenkort dus waarschijnlijk weer zo’n mooi project online. Ik houd van mijn baan.

Wil jij dat ik voor jou bijhoudt wat de laatste innovaties in de overheid zijn? Dan mail ik jou maximaal twee keer per maand.

Een eZine die voorbij de hype gaat en je helpt bij een nieuwsgierige mindset. Je kan je afmelden wanneer jij wilt. Ik gebruik de opgeslagen informatie alleen voor dit eZine.

Je bent ingeschreven!

Share This