Selecteer een pagina

In de jaren 90 kwamen opiniemakers als Naomi Klein nog met de waarschuwing dat het bedrijfsleven de macht zou overnemen in de wereld. Zij zagen een verschuiving van macht naar bedrijfsleven. Dit betekende meteen dat overheden steeds vaker samenwerking zochten met private partijen. Inmiddels begint ook dit weer te verschuiven. Tegenwoordig zien we een verschuiving naar kleinere samenwerkingsverbanden. Zoals bijvoorbeeld Aboutaleb en Van Gijzel onlangs in de media verkondigden dat steden de rol van het Rijk steeds meer over gaan (en moeten) nemen.

Complexere wereld

Ik denk dat dit beeld klopt. De overheid gaat steeds complexere partnerschappen aan, waarbij het lijkt alsof nieuwe elites ontstaan. Deze elites zijn echter anders dan in de parlementaire democratie zoals we deze nu kennen. In mijn ogen ontstaat een nieuwe vorm van democratie, waarbij we afstand gaan doen van vertegenwoordigers die alle onderwerpen behandelen. Net als op social media, organiseren wij ons steeds meer op basis van thema. Hierdoor ontstaan er uiteraard elites, maar de macht van de elite is kleiner, omdat het mandaat duidelijker is. Het beperkt zich immers tot één onderwerp of thema. Ik geloof dat hierdoor de overheid af moet stappen van het opzoeken alleen van private partijen als partners, maar zich moet richten op het faciliteren van besluitvorming door (groepen) mensen – the crowd. Dat is wellicht eng en gaat in tegen de neiging van overheden om uitkomsten te voorspellen, maar dat is wel wat steeds normaler gevonden gaat worden. In mijn ogen zijn drie ontwikkelingen in de maatschappij zichtbaar, die dit idee ondersteunen.

1. I want it all. And I want it NOW!

De technologische ontwikkeling gaat snel. Heel snel. Waar een aantal jaar geleden alles 2.0 werd, beginnen de contouren van een nog beter internet te ontstaan. Het is niet zo lang geleden was ‘in the cloud’ de trend en langzaam aan beginnen ‘big data’ en ‘the internet of things’ begrippen te worden die het beste passen bij de huidige tijdgeest. De technologische ontwikkelingen gaan zo snel dat het helemaal niet zo gek is dat over tien jaar een zelfrijdend transportmiddel je ophaalt op het moment dat je de deur van je werk achter je dichttrekt. Vervolgens doe je daar je boodschappen of ga je daar naar je kapper. Tijdens je rit. Eenmaal klaar word je voor je deur afgezet. Het gevolg voor ons mensen is dat wij nog meer gemak verwachten dan dat we nu al doen. Het wordt vanzelfsprekend dat je krijgt wat je wil op het moment dat jij dat product of dienst verwacht. Het liefst ook nog eens op maat.

2. Sharing is caring

Ondertussen is dit zelfs al bijna een cliché. Soms wordt zelfs al gesproken over de share-economy. Vele voorbeelden zijn er al genoeg. Deel je huis met toeristen via CouchSurfing of AirBnB. Deel je auto met snappcar. Deel je heggeschaar met peerby. En zo komen er steeds meer dienst15366393216_2e56fc8202_zen bij. Allemaal met nieuwe verdienmodellen, waarbij opvallend vaak de klant meedenkt over doorontwikkeling van het product. Start-ups gebruiken niet zelden agiletechnieken, en dan met name scrum, in hun bedrijfsvoering. Klantwaarde is binnen dit gedachtengoed veel belangrijker dan winst op de korte termijn. En ook personen verwachten dat bedrijven naar hun luisteren. Kijk alleen al naar de opkomst van webcare. Een trage reactie van een organisatie leidt steeds vaker tot irritatie bij klanten (en slechte PR die soms zelfs viral gaat). Er wordt steeds meer geredeneerd vanuit win-win-win. Aanbieder, aankoper en de bemiddelende partij hebben allemaal baat bij de winst. Zo is bij AirBnB het model dat de aanbieder zekerheid krijgt (en inkomsten), de aankoper krijgt ook zekerheid (en meer waar voor zijn geld) en AirBnB verdient aan de bemiddeling (en verzamelt gegevens om de dienst te verbeteren). Een dergelijk model wordt steeds gebruikelijker.

3. Involve me!

Voor technocraten is het huidige tijdperk redelijk hoopgevend. Het lijkt erop dat mensen steeds meer vertrouwen hebben in anderen om keuzes voor hen te maken op terreinen waar ze geen verstand van hebben. Je zou dit in een negatieve benaming apathisch kunnen noemen. In een positievere benaming betekent dit dat privé en professie steeds meer verweven raken. Personen raken gewend dat je buiten je werk om ook als expert ingezet wordt. Met name het internet zorgt er ook voor dat je ook steeds als expert ingezet kán worden. Daar staat tegenover dat we ook graag expertise van anderen gebruiken. Steeds vaker geven we kennis uit handen aan personen die we niet eens ontmoeten. Dit zie je bijvoorbeeld bij independer, waar echt vrijwel niemand meer controleert wat ze nu precies aanschaffen. Maar ook bij persoonlijkere zaken, zoals het bestellen van complete outfits via outfittery.

Dit leidt tot een complexere vorm van organisatie

Dit zijn slechts drie ontwikkelingen, waaraan je kan zien dat de rol van individuen toeneemt. Al is het dan heel specifiek, op thema of onderwerp. In een aantal jaar werken overheid, bedrijfsleven en (gebruikers)experts samen aan projecten.  Omdat individuen hun expertrol afdwingen (I want it now), omdat iedereen baat heeft bij een samenwerking (kennisdelen) en omdat de maatschappij het vanzelfsprekend vindt en accepteert dat deze partijen samenwerken op een onderwerp (ik doe alleen wat ik interessant vind).

Op naar P3

Publiek-private samenwerking is lang het toverwoord geweest. Samenwerkingen tussen overheden en het bedrijfsleven werden de afgelopen twintig jaar steeds gezien als de combinatie van het beste van twee werelden. Het bedrijfsleven zorgt voor de efficiency, terwijl de overheid garandeert dat de belangen van zwakkeren worden beschermd.

publiek-private samenwerking is niet genoeg meer is en moet worden uitgebreid met een particuliere dimensie (P3).

Wil jij dat ik voor jou bijhoudt wat de laatste innovaties in de overheid zijn? Dan mail ik jou maximaal twee keer per maand.

Een eZine die voorbij de hype gaat en je helpt bij een nieuwsgierige mindset. Je kan je afmelden wanneer jij wilt. Ik gebruik de opgeslagen informatie alleen voor dit eZine.

Je bent ingeschreven!

Share This